Morris, een kat die ik toen ik 7 was samen met mijn moeder ophaalde bij een boerderijtje een paar kilometer verderop. 18 jaar en 3 weken later, je lichaampje was op. Eten wilde je bijna niet meer, je spieren gingen achteruit en je werd een beetje dement.
Afgelopen voorjaar liet je ons al schrikken, na een narcose en bloedonderzoek kon je toch nog verder, wetende dat het in de maanden erna nog wel eens kon gebeuren. We hebben je extra verwend, en jij hebt ons verwend door nog een paar maand extra te blijven.
Ik heb altijd geroepen, jij wordt wel 20, zo vitaal, zo goed dat je er nog uit zag, maar wat er in je lichaampje gebeurde, dat konden we niet zien.
Eergisteravond zat er iets bij je vast, aan de miauw te horen deed het ook zeer. Dierenarts gebeld en we zijn gister langs geweest. Daar de moeilijke en pijnlijke beslissing genomen dat ook jij je rust verdiend, die rust heb je nu. Je ligt nu in je favoriete dekentje naast je maatje Scooter, het hondje die 3 jaar voor jou ons huis binnenkwam.
Morris, een echte buitenkat, baas van de straat en slayer van muizen. Je was geen knuffelkat, maar ik weet dat je het stiekem toch heel fijn vond om naast me te komen liggen. Ik ga je missen wanneer ik de achterdeur open doe en jij altijd met je kopje boven de stoel uitstak, ik ga je missen wanneer ik een tosti maak en jij kwam vragen om een stukje kaas. Ik ga je missen.
Morris bedankt. We zullen je niet vergeten, alle foto's en video's helpen daarbij, en het liefst laat ik aan iedereen zien hoe lief, en soms, hoe gek jij was.
Dit wilde ik toch ergens kwijt, niet alleen uittypen maar ook ergens posten. Voor velen was het 'gewoon een kat', voor mij was hij m'n beste vriend. Rust nu zacht
Edit: Iedereen bedankt voor de lieve woorden, Morris zal voor altijd bij ons in gedachten blijven.
