Επειδή έχουν ανοίξουν για τα καλά τα μάτια μου με σχόλια για τον περιζήτητο θάνατο αυτού του "πολίτη", πρέπει κάπου να κάνω vent, γιατί αισθάνομαι λίγο μαλάκας.
Απ’ τη μια, ξέρω ότι το να χαίρεσαι για το τέλος κάποιου είναι τοξικό και ανώριμο. Από την άλλη, μιλάμε για τύπους σαν τον Charlie Kirk που έχουν χτίσει καριέρα πάνω στο μίσος, την παραπληροφόρηση και τον φανατισμό. Δηλαδή πόσο υποκρισία να δείξω;
Ο τύπος αυτό που έκανε ήταν σενάριο βγαλμένο από το South Park μη ειρωνικά; έφτιαξε καριέρα πάνω στο να τρομάζει τον κόσμο και να τον ταΐζει με παραμύθια. Κάθε κοινωνικό ζήτημα το γύριζε σε "woke vs κανονικοί άνθρωποι", πουλούσε σε πιτσιρικάδες ότι είναι θύματα επειδή δεν μπορούν να ξεράσουν ό,τι μισαλλόδοξη μπαρούφα θέλουν χωρίς αντίδραση, έγλειφε τον Τραμπ ακόμα και στις πιο ξεκάθαρα αντιδημοκρατικές φάσεις, και φυσικά είχε πάντα έτοιμο το αφήγημα ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες, οι ΛΟΑΤΚΙ και γενικά ό,τι δεν χωράει στο δικό του κουτάκι. Δηλαδή μια walking καρικατούρα που σε φυσιολογικές συνθήκες θα ’πρεπε να είναι meme, αλλά δυστυχώς μάζεψε τεράστια επιρροή, και με το ένα ή με το άλλο, έπρεπε να μπει ένα λάθος.
Δηλαδή ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟ ΣΟΥ, έπειθε κόσμο πως τα trans άτομα είναι κινούμενα ΜΑΤ που πρέπει κάθετως να τους απαγορευτούν η χρήση όπλων, που στο εντωμεταξύ, οι Αμερικάνοι όχι μόνο τα έχουν σαν θρησκεία αλλά το βλέπουν κι ως ιερό δικαίωμα. Δηλαδή φτάνεις να ζεις σε μια χώρα όπου ο κάθε Joe μπορεί να μπει στο Walmart και να βγει με AR-15 λες και πήρε τσίχλες, και ο Kirk να λέει "ναι αλλά οι trans είναι η απειλή, αυτοί δεν πρέπει να έχουν". Το cognitive dissonance σε επίπεδα Guinness. Και το χειρότερο; Έπειθε κόσμο. Όχι απλά κάτι τυχαίους στο Facebook, μιλάμε για ολόκληρο ακροατήριο νέων που τον άκουγαν σαν να ’ναι καθηγητής πολιτικής θεωρίας. Ο τύπος ήταν walking propaganda machine με ανθρώπινο δέρμα.
Το πιο τρομακτικό όμως δεν είναι καν ο ίδιος, αλλά το ότι υπάρχουν Έλληνες που υιοθετούν την αμερικάνικη MAGA ρητορική σαν να είναι δική τους καθημερινότητα. Σαν να ζουν στο Μισισιπί και όχι στην Κυψέλη. Αλήθεια, πώς γίνεται να ταυτίζεσαι με μια ιδεολογία που δεν έχει καμία απολύτως επαφή με την ελληνική πραγματικότητα;
Αρχίζω και φοβάμαι ότι η "ριζοσπαστικοποίηση" που βλέπουμε εδώ δεν είναι καθόλου αστεία. ΟΚ, όλοι μας τρολλάρουμε καμιά φορά με τα πολιτικά, αλλά όταν μπαίνει στο τραπέζι η κανονικοποίηση του μίσους και η αποδοχή του λόγου μισάνθρωπων τύπων, το πράγμα παύει να είναι αστείο.
Για να συνοψίσω; Η αλήθεια είναι ότι προσωπικά δεν μπορώ να στενοχωρηθώ για τον θάνατο του. Ένας τύπος που έκανε καριέρα πάνω στο μίσος, πουλούσε παραμύθια και έλεγε με straight face ότι ΠΡΕΠΕΙ όλοι οι Αμερικάνοι να έχουν όπλο (εκτός από τα trans, γιατί αυτά είναι "επικίνδυνα"), ε, κάποια στιγμή θα το φέρει η ζωή να το φας κι από εκεί που το διαφήμιζες. Έκανα κι ένα αστειάκι στο ίνστα για τον θάνατό του και παρεξηγήθηκα στην πόλη μου, αλλά ειλικρινά δεν νιώθω τύψεις. Τα ήθελε και τα ’παθε. Αυτό που με αηδιάζει περισσότερο δεν είναι ο ίδιος (μια καρικατούρα ήταν) αλλά το πώς εδώ στην Ελλάδα υπάρχουν ολόκληρες κοινότητες που τον παίρνουν σοβαρά και γίνονται πιο MAGA κι από τους ίδιους τους Αμερικάνους. Εκεί είναι που με πιάνει η πραγματική αηδία.