r/Relaties • • 4h ago

Advies gezocht Relationsproblem, vad ska jag göra?

Thumbnail reddit.com
0 Upvotes

r/Relaties • • 7h ago

Advies gezocht is een verlanglijstje raar?

1 Upvotes

is het raar als ik mijn vriend ( 5 jaar relatie ;) ) een verlanglijstje stuur voor gelegenheden zoals kerst, verjaardag of een anniversary? ik zou dat zo graag van hem krijgen zodat ik hem makkelijker kan verassen!


r/Relaties • • 14h ago

Advies gezocht Relatie na twee jaar totaal onverwacht beëindigd. Hoe zouden jullie dit begrijpen?

Thumbnail reddit.com
1 Upvotes

r/Relaties • • 21h ago

Advies gezocht WIBTA: Als ik screenshots van ons gesprek naar zijn vriendin stuur?

0 Upvotes

TLDR: "Vriend" van 20 jaar duikt naar een affaire met mij weer op en praat ontzettend naar over zijn vriendin. Stuur ik screenshots daarvan naar haar?

Om te beginnen wil ik even duidelijk aangeven dat ik NIET in monogamie geloof en mijn ideale relatie polyamorie is.

Ik (V42) in het verleden me absoluut niet opgesteld heb als a girls girl en zoiets had: Het is jouw relatie en jou risico wat je daarmee doet.

Oftewel: ik ben regelmatig de vrouw geweest waar iemand vreemd mee ging.

Daarmee is het 1e deel van de conclusie sowieso YTA.

Dat gezegd hebbende hier een lang verhaal:

In 2006 heb ik iemand (M, nu 44) leren kennen waar ik een hechte vriendschap mee ontwikkelt heb.

In 2012 zijn we gaan kijken of dat dat meer kon worden en qua relatiemateriaal werken we gewoon echt niet samen. De seks daarentegen, die was wel heel erg fijn en we hebben over de jaren een intense FWB ontwikkeld, het leek meer op een open relatie dan FWB.

In 2015 hebben we dat gestopt, omdat hij merkte dat hij graag een relatie wilde en daar zijn volledige energie in wilde steken.

We zijn altijd wel contact blijven houden, we kregen allebei een monogame relatie, startten allebei een gezin en in de tussentijd spraken we echt over van alles en nog wat.

In 2022 appte hij me dat hij en zn vriendin de relatie open gegooid hadden. In 2023 ging mijn relatie uit en wij gingen weer daten. Dat heeft een jaar geduurd en toen kreeg ik ineens te horen dat zijn vriendin onze berichten had gelezen en bleek die open relatie toch een heel stuk minder open te zijn dan mij voorgeschoteld werd (Er zit bijvoorbeeld al een groot verschil tussen incidenteel met iemand anders zijn en een full blown relatie hebben met iemand anders).

Anyway, van hem kwam de vraag om even niets van me te laten horen. Van haar kwam de vraag of ik me terug wilde trekken.

Ik heb niets meer van me laten horen. Ik heb van hem een half jaar later een half ass excuusbericht gekregen (er stond sorry in, maar dat was het).

Flashforward naar een paar weken terug. Ik heb goed nieuws gedeeld via socials en hij reageert daarop. Ik besluit hem prive een bericht te sturen om wat meer details te kunnen geven.

Ik vraag hem hoe het een paar jaar geleden afgelopen is en dit was vaag, maar enigszins positief gebrabbel.

Een paar dagen later vraagt hij of hij langs kan komen om mij ergens mee te helpen. Er is geen woord gesproken over seks oid. Ik zeg dat ik dat leuk vind, maar verstandig is een 2e.

Vervolgens krijg ik een groot bericht over hoe slecht hun relatie wel niet is.

Dit was voor mij een hele grote rode vlag en ik geloof hem niet.

Ik merk dat ik dit erg vind, want hij is wel bijna 20 jaar een van mn beste vrienden geweest.

Maar ik vind ook dat zn vriendin beter verdient. Dus ik ben aan het overwegen om haar screenshots te sturen van ons gesprek.

Alleen aan de andere kant is het hun leven, hun relatie, hun gezin en ik hoor daar sowieso niet bij.

Of doe ik het, omdat een deel van me hoopt dat de relatie dan juist klapt? En dan vind ik mezelf een heel naar mens en daar ben ik best wel klaar mee om dat te zijn.

Wat zouden jullie doen?


r/Relaties • • 1d ago

Hypotetisch Betekenis van liefde

2 Upvotes

Een misschien wat diepere vraag, maar ik ben benieuwd hoe verschillende mensen hierover denken. Is liefde vooral een gevoel? Of is het juist een keuze die je iedere dag opnieuw maakt? Ik denk dat verliefdheid en liefde niet helemaal hetzelfde zijn. Verliefdheid kan heel intens zijn, maar een langdurige relatie vraagt volgens mij ook om vertrouwen en de bereidheid om samen te groeien.
Je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn. Je hoeft ook niet dezelfde interesses te hebben. Maar het lijkt me belangrijk dat je jezelf kunt zijn bij iemand en dat je je gewaardeerd voelt. Daarom ben ik heel benieuwd naar wanneer besef je dat je echt van iemand houdt? En bestaat er volgens jullie zoiets als één ware liefde?

Ik ben benieuwd naar jullie persoonlijke kijk op dit onderwerp. Geen oordeel, gewoon verschillende ervaringen en meningen ❤️


r/Relaties • • 2d ago

Advies gezocht Ik ben razend op mijn gok verslaafde man,en toch ben ik weer de ruziemaker in het verhaal.

19 Upvotes

Ik weet niet eens hoe ik hier moet aan beginnen. Ik 43'(V) en mijn (M) 44 zijn al 25 jaar samen.

15 jaar geleden ontwikkelde mijn man een gokverslaving, veel schulden gehad:credit cards, leningen, in het rood gaan, ja hij heeft zelfs onze zoon zijn spaarboek leeg gehaald. Al die jaren holde ik overal achteraan om zijn puinhoop op te lossen: leningen samen voegen, in het rood gaan opzeggen, credit cards samen gevoegd en afbetaald (ja hij heeft dit afebtaald).

Al die jaren heb ik mij alles ontzegd: nooit eens naar de kapper, nooit nieuwe kledij, eten deed ik enkel waar hij zin in had zodat er toch geen extra meerkost was, geen abonnementen, minimum van telefoon kost , geen dag uitstapjes, nooit uit eten gaan(ik heb door ziekte een uitkering): kortom ik zit elke dag thuis enkel eens naar de huisarts of het ziekenhuis .Terwijl hij hem wel altijd kocht wat hij wou: maar hij werkt ervoor,dat snap ik. En hij 3 keer op de week na zijn werk naar zijn hobby gaat.

Zijn droom was altijd een huis kopen, dus ik bespaarde op mezelf echt voor alles en de afeglopen jaren had ik het regelmatig geblokkeerd en door overuren had hij al een mooi bedrag samen gespaard.

Sinds augustus is het terug uit de hand beginnen lopen, omdat ik vroeg om eens een uitstap te doen omdat ik merk dat mijn ziekte erger wordt en ik niet meer zo heel lang ga kunnen rond wandelen zonder operaties. Na al 3000 euro erdoor gegokt te hebben wou ik het blokkeren (ik had het te laat door),maar dreigde hij dat hij me buiten zou gooien als ik het deed, en hij het moest terug winnen (ja ik weet dat dit verslaafde praat is). Dus ik bleef vragen om te stoppen en hij bleef meer en meer gokken : jij zet mij aan tot gokken met u geklaag. Waardoor nu alles weg is: 12.000 euro opgegokt (sinds mijn laatste telling) op 4 maand. Ik ben er kapot van en hij? Zijn antwoord is:wat wil je dat ik er aan doe? Dus ik had gezegd,dan ga je maar een flexijob doen om het terug te verdienen, dan krijg ik als antwoord: ga jij gaan werken e .Hij weet dat ik nergens naartoe kan,ik heb geen familie of vrienden, en ik heb 0 bezittingen en 0 spaargeld.

Ben ik nu zo verkeerd dat ik niet meer normaal kan praten tegen hem? Dat hij gezellig naar zijn hobby gaat, terwijl hij zijn gezin terug laat branden.

Hoe zouden jullie hier mee omgaan?


r/Relaties • • 2d ago

Advies gezocht Relatieadvies nodig!

5 Upvotes

Hoihoi, mijn vriend en ik zijn allebei 25 en al 8 jaar samen. Hij kan echt heel lief en zorgzaam zijn, wat in het begin van onze relatie echt de reden was dat ik verliefd werd. Maar de laatste 2 jaar zie ik denk ik zijn echte gezicht…..(Wij wonen sinds 2 jaar samen)

Ik probeer het zo duidelijk mogelijk uit te leggen: -one night stand gehad na 1,5 jaar relatie
- ik veel pijn, hij veel spijt, wel eerlijk vertelt
- uiteindelijk voor gekozen om samen te blijven omdat hij echt heel lang heeft laten zien dat hij veranderd was.
- sinds 2 jaar samenwonen is hij weer terug naar een rare houding. Chagerijnig thuiskomen van werk, kan hem niets schelen als ik bijvoorbeeld een beetje ziek ben of last heb van mijn pcos klachten (verschrikkelijke pijn, iykyk)
Ene dag heel verliefd op mij, andere dag chagerijnig tegen mij voor geen reden. Maakt niet uit hoevaak ik vraag waarom hij chagerijnig is of aanbied om z’n gevoelens te delen is het “ik zweer dat er echt niks is”

Dit is even HEEL snel verteld, we hebben het hier over 8 jaar samen natuurlijk.

Ik vertelde hem gister uit heel veel opgekropte emoties dat ik me anders voel naar hem en misschien zelfs minder voel. Doordat hij dus zoveel verschillende signalen aan mij geeft elke dag en ik mij ook afvraag hoe hij thuiskomt en heel blij word als hij heel blij is en lief.

Hij antwoordde met “dus je voelt minder voor me” en ik begon te huilen. Geen getroost niks. Na een minuut niks te zeggen, zei hij “oh wacht even de oven checken of hij uit staat” en hij loopt naar de keuken. Hij komt terug, gaat zitten, kijkt voor zich uit, zucht een beetje. En dat was het. Geen vragen, geen gesprek, geen diepgang niks. Ik stond op, liep naar de slaapkamer, poetste mijn tanden en ging slapen. Ik bleef liggen toen hij naar werk ging, dus geen contact gehad. Tijdens zijn lunch stuurde hij een appje dat hij me beter wilt laten voelen. Heel lief, maar die zin heb ik al 1000x gehoord in de relatie :)

Oh trouwens: ik vroeg een paar maanden geleden of hij niet gewoon gelukkiger word met een andere vrouw en dan misschien wel naar haar luistert.
Zijn antwoord was “ik eindig liever met een man dan dat ik voor een andere vrouw zou kijken, jij bent letterlijk mijn perfecte vrouw”
What the fuck.

WAT moet ik doen.


r/Relaties • • 2d ago

Advies gezocht Hoe ga je om met iemand die gokverslaafd is

3 Upvotes

Ik weet niet eens hoe ik hier moet aan beginnen. Ik 43'(V) en mijn (M) 44 zijn al 25 jaar samen.

15 jaar geleden ontwikkelde mijn man een gokverslaving, veel schulden gehad:credit cards, leningen, in het rood gaan, ja hij heeft zelfs onze zoon zijn spaarboek leeg gehaald. Al die jaren holde ik overal achteraan om zijn puinhoop op te lossen: leningen samen voegen, in het rood gaan opzeggen, credit cards samen gevoegd en afbetaald (ja hij heeft dit afebtaald).

Al die jaren heb ik mij alles ontzegd: nooit eens naar de kapper, nooit nieuwe kledij, eten deed ik enkel waar hij zin in had zodat er toch geen extra meerkost was, geen abonnementen, minimum van telefoon kost , geen dag uitstapjes, nooit uit eten gaan(ik heb door ziekte een uitkering): kortom ik zit elke dag thuis enkel eens naar de huisarts of het ziekenhuis .Terwijl hij hem wel altijd kocht wat hij wou: maar hij werkt ervoor,dat snap ik. En hij 3 keer op de week na zijn werk naar zijn hobby gaat.

Zijn droom was altijd een huis kopen, dus ik bespaarde op mezelf echt voor alles en de afeglopen jaren had ik het regelmatig geblokkeerd en door overuren had hij al een mooi bedrag samen gespaard.

Sinds augustus is het terug uit de hand beginnen lopen, omdat ik vroeg om eens een uitstap te doen omdat ik merk dat mijn ziekte erger wordt en ik niet meer zo heel lang ga kunnen rond wandelen zonder operaties. Na al 3000 euro erdoor gegokt te hebben wou ik het blokkeren (ik had het te laat door),maar dreigde hij dat hij me buiten zou gooien als ik het deed, en hij het moest terug winnen (ja ik weet dat dit verslaafde praat is). Dus ik bleef vragen om te stoppen en hij bleef meer en meer gokken : jij zet mij aan tot gokken met u geklaag. Waardoor nu alles weg is: 12.000 euro opgegokt (sinds mijn laatste telling) op 4 maand. Ik ben er kapot van en hij? Zijn antwoord is:wat wil je dat ik er aan doe? Dus ik had gezegd,dan ga je maar een flexijob doen om het terug te verdienen, dan krijg ik als antwoord: ga jij gaan werken e .Hij weet dat ik nergens naartoe kan,ik heb geen familie of vrienden, en ik heb 0 bezittingen en 0 spaargeld.

Ben ik nu zo verkeerd dat ik niet meer normaal kan praten tegen hem? Dat hij gezellig naar zijn hobby gaat, terwijl hij zijn gezin terug laat branden.

Hoe zouden jullie hier mee omgaan?


r/Relaties • • 2d ago

Advies gezocht 25e verjaardagsfeestje steeds minder rooskleurig

5 Upvotes

Begin deze maand ben ik 25 geworden. Na lang getwijfeld te hebben of en hoe ik dit ging vieren, heb ik toch besloten om dit met zowel familie (in de middag) als vrienden (in de avond) te vieren. Dit zal binnenkort gezellig bij mij thuis plaatsvinden. Later op de avond ga ik nog met vrienden ergens anders heen.

Mijn familie bestaat uit zo'n 20 mensen, waarvan er dus 3 op mijn verjaardag komen. De rest reageert niet of kan niet. In eerste instantie had ik al geen zin om mijn familie uit te nodigen omdat het altijd gezeik is. Denk hierbij aan ruzies, drama, negeren van familieleden, etc. Ik heb meermaals gehad dat familieleden zeiden ruzie te hebben met mij terwijl ik nergens van wist. Maar aangezien een kwarteeuw toch een leuke mijlpaal is, heb ik toch besloten ze uit te nodigen. Met als resultaat dat het overgrote deel (waarschijnlijk) niet aanwezig zal zijn.

Ik zit vooral met mijn familie. Onder mijn vrienden zijn er ook een aantal mensen die af hebben gezegd of niet hebben gereageerd. Van een aantal weet ik dat ze druk zijn of gezondheidsproblemen hebben, dus dan snap ik helemaal dat een verjaardag een lagere prioriteit heeft. No hard feelings! Wat betreft mijn familie zijn de verwachtingen gewoon niet in balans. Ik moet wel overal opdraven, maar andersom kunnen ze er niet voor mij zijn. Elke keer hoop ik dat het anders wordt en elke keer word ik weer teleurgesteld.

Nu heb ik gezellig mijn schoonfamilie uitgenodigd, maar ik wilde het toch even van me af schrijven. Hoe gaan jullie om met dit soort familiesituaties?


r/Relaties • • 3d ago

Hypotetisch Hoe belangrijk is de mening van je ouders over je partner?

3 Upvotes

Zelf heb ik gelukkig nog nooit afkeur ervaren voor de keuzes van mijn vriendjes, maar toch ben ik altijd super gespannen geweest wat mijn ouders vinden. Aan de ene kant kennen je ouders je natuurlijk super goed en willen ze echt het beste voor je, daardoor heeft hun mening ook wel waarde. Aan de andere kant ben je volwassen en moet je helemaal zelf bepalen met wie je gelukkig bent. Hoe belangrijk is voor jullie de mening van ouders hierin?


r/Relaties • • 4d ago

Overig Breakup verhaal

15 Upvotes

Dag Iedereen, Eind september heeft mijn vriendin het uitgemaakt op reis (na 3jaar). Ze begon het gesprek dat ze vond dat de relatie minder goed ging. Ze gaf savonds aan dat het niet de bedoeling was om de relatie te eindigen, maar uiteindelijk is ze wss blijven nadenken en dan toch besloten om te stoppen. Na het nieuws zijn we nog een paar dagen gebleven en dan uiteindelijk wou ik toch vroeger terug naar huis. Bij aankomst bij haar huis waar mijn auto stond wou ze nog knuffelen, dat deden we. Ze wou dan ook nog een zoen, die heb ik geweigerd. Ik zei denk er mss nog eens over, ze ging dat doen. Na een week van geen contact had ze nog niks laten weten. Ik vroeg dan zelf of ze had kunnen nadenken. Daarop heeft ze dan een bericht gestuurd waarbij ze denkt dat we beter elk ons eigen pad begaan en dat ze me bedankt voor alles... Een dikke week later krijg ik te horen van gemeenschappelijke vrienden dat ze niet gelukkig liep en dat ze twijfelde aan haar keuze. Ook van haar zus kreeg ik dat te horen. Een paar weken later, dus ongeveer een maandje nadat het gedaan is zit ze al (?)op tinder. Ik zag ook dat ze een gast gevolgd heeft die tijdens onze relatie eens probeerde bij haar. Hierop om mezelf te beschermen heb ik ze overal verwijderd/ontvolgd. Foto's van ons op haar insta zijn ondertussen weg. Er staan wel nog 2 foto's van ons op haar vsco (nu nog altijd). Ze doet nu opeens een flexijob, gaat meer gaan zwemmen/wandelen, gaat naar een naaiclub etc. Zou ze niet meer twijfelen of ze de juiste keuze heeft gemaakt? Ik weet ook dat dit nooit meer 'goed' komt en zou het ook niet willen. Vind het gewoon frapant dat ze al terug iemand nieuw zou willen leren kennen. Ergens is mijn hoop dat ze in een relatie geraakt en beseft wat ze heeft kwijtgespeeld. Ik was haar eerste echt lief. Een 'echte' reden heeft ze nooit gegeven. Volgens mij wou ze gewoon nog ontdekken. We schelen 6 jaar, ik heb een huis en we gingen bijna samenwonen, alles kwam te dichtbij volgens mij. Vind het onrespectvol dat ze het op reis gedaan heeft en mij dan dan nog een dikke week heeft laten wachten. Dit moest er even uit.


r/Relaties • • 4d ago

Overig Gezonde keuzes zorgen voor gezonde gedachtes

0 Upvotes

Ik heb gespreid over bijna 3 jaar, waarvan in heel 2024 en groot deel van 2025 dus niet, in een vicieuze cirkel gezeten met een man waar ik echt gek op was. Er was een intense klik, ik was gelukkig (dacht ik) en ik voelde me gezien. Ik kreeg snel te zien dat hij niet alleen manipulatief was, maar ook narcistisch en sneaky. Dingen die ik uit vertrouwen vertelde gebruikte hij tegen mij in ruzies. Ex vriendinnen die hem gingen appen en dan was het ook nog eens uren stil als hij ging afspreken met ze. Iedere dag drinken en gezelligheid met z’n vrienden. Iedere keer als ik wat aangaf, schilderde hij me bij z’n familie en vrienden af als clingy en gebroken. Dat signaal hebben ze me ook op gegeven moment duidelijk gemaakt. Ik kreeg ongevraagde adviezen. Dat was eigenlijk al een signaal om weg te gaan. Ik was ook jong, dus ik werd ook gezien als makkelijk beïnvloedbaar.

Op een gegeven moment was ik er zo klaar mee dat ik eerlijk aangaf wat zo’n dynamiek met mij deed en ik werd gedumpt. Voordat hij m’n leven uitging, kreeg ik te horen “dat ik eens naar mezelf moest kijken in de spiegel”. Z’n moeder deed keihard daarin mee en ik voelde me echt ongehoord. Hij had een heel ander verhaal aan m’n ouders verteld en zij hoorden z’n verhaal aan. Ze werden zelfs een beetje boos op mij. Toen ik zo boos op ze was geworden en afstand nam, hadden ze door dat ze eigenlijk door hem gemanipuleerd werden. Hij is daarna in een relatie gestapt met een andere vrouw die volgens hem “hem heeft getraumatiseerd”.

Lang verhaal kort ik heb daarna een andere relatie gehad, betere basis maar nog niet heel stabiel. Het was emotioneel veilig, ik voelde me fysiek veilig en er werd niet naar me geschreeuwd. Ik heb toen voor het eerst mogen meemaken dat een relatie ook zonder giftige uitspraken en geschreeuw kan. Geen manipulatie, geen narcistische uitspraken en ook geen levensstijl met alleen drank en drugs. Dat die relatie even is uit gegaan komt omdat ik toch aan mezelf wilde werken door in therapie te gaan. Daarna kwam m’n giftige ex terug in m’n leven. Toch toen we weer contact hadden, begon iets aan me te knagen. Echt maandenlang. Ik werd op een willekeurige dag wakker en m’n eerste gedachtegang was dat een verkeerde keuze, een hele verkeerde keuze maakte. Per toevallig is m’n ex met wie ik later een relatie kreeg na deze eng nek ex weer op m’n pad gekomen. Hij heeft aan zichzelf gewerkt en kon me niet laten gaan. Ik heb ook aan mezelf gewerkt. Sindsdien heb ik weer een relatie. Die andere ex is geblokkeerd op alle sociale mediaplatformen die ik van hem ken.

Ik ben niet alleen gelukkiger, maar m’n leven is een heel stuk positiever geworden sinds ik aan mezelf heb gewerkt en kieskeuriger ben geworden met wie ik in m’n leven toelaat. Nu ik na de afgelopen 3 jaren terugkijk, ben ik toch dankbaar dat ondanks m’n gebroken hart het zo is gegaan. Ik heb er niet alleen van geleerd, maar ik ben er sterker van geworden. Ik ben dankbaar dat ik een relatie heb met een man die het sinds het begin al met mij heeft gemeend, maar door hem ga ik met een lach naar bed als de dag voorbij is. Moraal van het verhaal is hoe moeilijk het ook is en hoe slecht zichtbaar het is, vicieuze cirkel moet je om een reden doorbreken. Hulp vragen is oké ❤️


r/Relaties • • 4d ago

Advies gezocht Is het raar om een langdurige relatie op te geven om jezelf terug te vinden?

9 Upvotes

Ik (29V) ben nu bijna 10 jaar samen met mijn partner (29M), waarvan bijna 1 jaar verloofd.

Ik heb zelf al een paar jaar dat ik twijfel aan de relatie. Deze twijfels zijn voornamelijk berust op gedachten zoals "is dit het nou echt?", of dat ik niet meer mezelf moet gaan ontdekken. Dit laatste is voornamelijk omdat ik uit een toxische thuisomgeving kom waar alles voor mij werd bepaald (wat ik ging studeren, wat mijn hobby's zijn etc) en samen met wat mentale stoornissen zoals (een hoogfunctionerende) Bipolaire Stoornis nooit echt mijn eigen "ik" heb kunnen vormen. Ik ben al vrij snel bij mijn partner ingetrokken om hier weg te kunnen zijn, alleen ben ik daarna (voor mijn gevoel) in zorgmodus gegaan. Buiten gewoon werken en studeren bestond mijn wereld uit mijzelf wegcijferen en hem gelukkig maken. Dat laatste doe ik natuurlijk met alle liefde, maar er blijft ergens toch een stemmetje of ik mijzelf niet ben gepasseerd. Ik heb dit stemmetje jarenlang kunnen wegduwen met de excuses van "ik zal wel manisch worden" of "ik zal wel hormonaal zijn" of "het zal wel een fase zijn".

Zelfs toen hij mij vorig jaar ten huwelijk vroeg twijfelde ik wel om 'ja' te zeggen, maar ik dacht dat dit onderdeel was van het proces.

Dit alles veranderde toen ik tot 2 maal toe alleen naar het buitenland moest voor werk. De eerste keer was ik doodsbang. Ik had namelijk al die jaren mijzelf aangeleerd/aangehoord dat ik niet voor mijzelf kan zorgen en dat ik altijd iemand nodig had om normaal te kunnen functioneren. Om er daar achter te komen dat het helemaal niet zo is.

Ik kon ineens een stuk bewustere/gezondere keuzes maken (denk hierbij aan voeding/beweging), ik miste mijn partner en hond niet en bij de tweede reis had ik steeds meer het idee dat ik in mijzelf iets of iemand vond die ik niet kende of heel lang kwijt ben geraakt. Ik zit hier enorm mee in de knoop want ik merk dat ik steeds meer dat gevoel terug zoek en dat het effect heeft op de gevoelens die ik voor mijn partner heb. Ik hou nogsteeds ontzettend veel van hem, en hij is mn beste vriend en ik hou ontzettend van het comfort en gemak van in een relatie zitten, maar ik word niet vrolijk van de gedachte om dit nog een keer 10 jaar te doen. Een goede vriend van mij zegt dat hij ergens blij is voor mij dat ik dit voel, want volgens hem ben ik eindelijk aan het leven geweest ipv overleven.

Ik ben het hier mee eens, maar ik weet niet zo goed hoe ik hiermee verder moet. Het liefst zou ik gewoon 1 grote pauze knop willen indrukken op de relatie om mijzelf te ontdekken, en dan later bepalen of ik de pauze op wil heffen. Ik vind dit alleen niet eerlijk tegenover zowel mijn partner als ikzelf. Ook zit er nogsteeds iets achter in mijn hoofd dat "het maar een fase is". Weer aan een andere kant, ik word bijna 30 en heb nog nooit echt geleefd, iets waar ik nu al spijt van heb.

Wat zouden jullie doen in deze situatie? En zouden jullie gaan voor het comfort van een langdurige relatie maar jezelf kwijt zijn, of single zijn en weten wie je bent en waar je voor staat?


r/Relaties • • 4d ago

Hypotetisch (Break up) Statement: 'iedereen wordt een kwade dronk na te veel alcohol'

9 Upvotes

Ik (V26) heb net een relatie van 7 maanden uitgemaakt met M29. Ik had nog nooit zo een lieve, zachte, begripvolle en zorgzame man ontmoet. We hadden iets heel moois maar het duurde niet lang. Tenminste heb ik zijn lelijke kant nu al gezien en kon ik optijd weglopen.

TLDR: hij beweert dat de ruzies kwamen door alcohol en nu is hij gestopt en zal hij zogenaamd nooit meer ruzie maken met me. Ook beweert hij dat ieder mens vals wordt van te veel alcohol.

Hij heeft nu meerdere keren ruzie met mij gezocht om niks. Ik had niks fout gedaan en hij deed alsof dat wel zo was. De volgende dag zei hij sorry en schaamt hij zich diep omdat hij in zag dat zijn gedrag niet oke was. Ik heb het na 3x uitgemaakt. Precies toen ik het uitmaakte werd hij gebeld door het ziekenhuis dat hij beginnende leververvetting heeft als gevolg van jaren ongezond leven (alcohol, energy, junkfood). Hij moest direct stoppen met drinken. Hij dronk niet zo veel meer als vroeger toen hij feestte, maar was wel een gewoontedrinker: 2 biertjes per avond (ik had ook al gezegd dat hij moest minderen want iedereen snapt toch dat dit niet gezond is lol). Daar wordt niemand dronken van, maar hij zegt dat de alcohol door de leververvetting zwaarder binnen kwam, en dat dat de oorzaak was van de ruzies. Dat hij geen controle had over zichzelf, zichzelf niet meer was, de helft van die avond niet eens herinnert. Nu is hij er van overtuigd dat we weer samen kunnen zijn omdat de ruzies volgens hem door de alcohol kwamen, en nu is dat risico weg en zal hij nooit meer gemeen doen. Hij beweert dat hij nooit van z'n leven meer zal drinken (dat geloof ik ook niet, op een verjaardag zal hij denken '1 biertje kan geen kwaad').

Hij voelt nu al emotioneel onveilig en onvoorspelbaar en ik neem niet genoegen met 'het kwam alleen door de drank'. Er zaten bij de ruzies namelijk duidelijk onzekerheden van hem achter en omdat hij getriggerd was handelde hij blind vanuit overlevingsmodus. Hier is eerst flinke therapie voor nodig en daar gaat hij wel mee beginnen gelukkig. Ik wil niet terug met hem tot dat afgerond is (als ik het daarna uberhaupt nog wil want ik ben flink afgeknapt hierdoor).

Mijn issue nu is: hij beweert dat IEDEREEN vals/een kwade dronk kan worden van te veel alcohol/leverschade door jaren alcholgebruik. Ook ik, zegt hij. Ik geloof dat niet. Ik ben nooit vals geworden van te veel drank en mijn vriendinnen ook niet. Een vriend van mij wel, en die vriendschap heb ik toen ook beëindigd. Hoe ik het zie is dat alcohol de rem weghaalt, en dat de leververvetting daar zeker aan bijdraagt, maar dat het valse/gemene er al zat in je karakter of door je triggers/trauma/verleden. Ik vind dat hij in de slachtofferrol zit en externaliseert, hoewel ik ook zie dat dat niet expres is en hij dit écht gelooft. Gebrek aan EQ, verantwoordelijkheid en zelfinzicht is ook een reden om het in de toekomst niet nog eens te proberen met hem. Het is jammer, want hij was oprecht heel lief en zorgzaam. Ik kijk mooi terug op onze tijd samen, hij zorgde goed voor mij en steunde me in alles (ik ben langdurig ziek) dus dat maakt het heel verwarrend en pijnlijk.

Wat is jullie kijk op de statement dat iedereen een kwade dronk kan worden? En wat is jullie ervaring met mensen die vals worden van alcohol?


r/Relaties • • 4d ago

Advies gezocht Ben ik onredelijk? Co-ouderschap

10 Upvotes

Hi

Ben ff benieuwd naar hoe een ander deze situatie ziet. In Juni besloot mijn ex uit elkaar te gaan. Woonden samen in haar koophuis, ik enkel inwonend, kind van nu 2 jaar. Erg lastige situatie was het toen, kwam zelf in behoorlijke depressie gezien de omstandigheden. Geen woning voor co-ouderschap, zit op dat moment nog in ziektewet. Wel was en is het zo dat ik veel van de fysieke zorg op mij neem. Hebben nu een regeling die behoorlijk 50/50 is.

Uiteindelijk ben ik naar mijn ouders moeten gaan op 50km afstand. Tot heden niet gelukt een andere woonplek te vinden. Niet ideaal. Maar is niet anders. Merk wel dat het voor mijn ouders pittig is, een peuter van 2 in huis. Zijn immers al tegen de 70 en 80. Na de boodschap van de relatiebreuk belandde ik in een zware depressie. Gelukkig ben ik goed geholpen door hulpverleners en met therapie en medicatie is het gelukt het licht te vinden en kracht te hebben mijn leven weer op te bouwen voor mezelf en mijn kind.

Nu is vanaf mijn ex haar kant een vreselijke situatie, beide ouders ineens ernstig ziek. Totaal onverwachts. De verwachting is niet dat ze er nog lang zullen zijn zoals het was, en zal van mijn ex partner nodige mantelzorg vragen. Mijn ex partner woont ca. 60km van haar ouders. Zij wilt terug verhuizen naar hun woonplek. Ik begrijp dat natuurlijk.

Per januari begin ik met werken in de plek waar zij nu woont met ons kind en wij samen woonden. Ook waar zij werkt etc. Mijn 2e stap is natuurlijk een woonplek vinden. Mijn ex vraagt/verwacht nu van mij dat ik werk ga vinden in de regio waar zij wilt wonen en uiteindelijk dan daar een woonplek ga vinden. Ik heb gezegd dat ik dat niet wil, dat we uit elkaar zijn en niet meer met haar wil mee bewegen. Waren we samen, wilde ik uiteraard dat doen.

Gezien ik vanaf 0 weer moet opbouwen merk ik ook dat ii niet in de hand heb waar ik kan gaan wonen. De woningmarkt is nou eenmaal niet gunstig. Ik moet maar zien welke woning mij straks gegund is. Gelukkig zijn de woonprijzen ontzettend laag op de locatie waar mijn toekomstige werk is en waar zij nu wonen.

Maar, ben ik nu echt onredelijk dat ik omtrent haar situatie niet naar haar wil schikken betreft waar ik woon en werk? Natuurlijk draag ik zorg voor ons kind! ten alle tijden. Ons kind mag bij mij wonen, zodat zij kan mantelzorgen. Maar, we zijn uit elkaar, dus door haar laten bepalen waar ik woon en werk, daar ga ik niet in mee. Ik heb dat ook niet in de hand qua woningmarkt waar en hoe ik het tref. Nu is het zo dat ik tijdens onze relatie heel schikkend was, dus aanpaste aan haar wensen. Op dat moment zat ik ook in therapie en leerde ik meer en meer voor mezelf te kiezen, daar is waar het ging schokken in de relatie.

Iemand tips voor mij?


r/Relaties • • 5d ago

Advies gezocht Ben ik de eikel omdat ik het heb uitgemaakt met mijn vriendin?

18 Upvotes

Ben ik de klootzak ik het heb uitgemaakt met mijn vriendin omdat ze in een boze bui mij heeft uitgescholden en het Uit heeft gemaakt omdat ik niet langs wou komen. Ik en mijn vriendin hadden een relatie zo als je hem in films ziet, cute schattig en echt liefdevol. Op een zaterdag na mijn shift van 10,5 uur wou mijn vriendin graag dat ik langskwam op een feestje waar ze was, ze was heel dronken en heeft de hele avond over lopen te geven, waarop ik antwoorde dat ik niet kwam aangezien het 1 graad warm was ik net hard had gewerkt en de dagen er voor ook 10+ uur gewerkt had waardoor ik moe was. Dat vond ze niet zo leuk want tijdens dat ik nog een pilsje aan het drinken was na werk( het was 2 uur in de nacht trouwens). Toen werd ze heel boos omdat ik niet kwam. Tegen de vriendin waar ze bleef slapen zei ze dat we allebei mochten sterven het liefst op een pijnlijke manier. daarnaast schold ze me uit met teksten als “k⚓️ lekker op” “krijg lekker de tyfus” “lol bro maakt mij het nou weer uit of t uit is of niet” waarna ze ook uit het niks zei “het is klaar wat boeit het me ook” en toen ik daar rustig en normaal op reageerde met “dit vind ik nogal bijzonder” antwoordde ze “als ik dat vind mag dat toch“. 5 minuten later ging ze helemaal lief doen en spraakberichten sturen terwijl ze aan het huilen was smekende dat het niet echt uit was. Waarop ik antwoordde dat we de volgende dag zouden praten. De volgende dag vroeg ik om een oplossing en waar het vandaan kwam dat ze zo reageerde waarop ik als antwoord kreeg dat ze t niet wist. Uiteindelijk later vertelde ze me dat ze denkt misschien zwanger te zijn ook al heeft ze een spiraal. Wat blijkt? Ze is niet zwanger. En toen ik vroeg om een oplossing vroeg ze het aan ChatGPT waar natuurlijk geen oplossing uit kwam. En na 4 dagen nadenken over een oplossing kreeg ik het volgende :“als ik ergens mee zit zeg ik het tegen je en ik maak het niet meer zomaar uit” Daar was ik niet akkoord mee en “dat is alles wat ik kon bedenken“ toen heb ik een aantal dagen nagedacht en toch besloten om het vandaag uit te maken. Ik ben er ook erg verdrietig om, maar ik voel het niet meer dus dan houd ik alleen mezelf en haar voor de gek. Zij is toen veel gaan drinken(alleen) om de emotie weg te stoppen en heeft mij meerdere keren gevraagd om te bellen om gewoon even te praten. Ik heb de eerste keer opgenomen en toen uiteindelijk opgehangen waarna ze nogsteeds de hele tijd wou bellen. Ik heb nee gezeg. Ik voel me nu schuldig omdat zij er heel erg verdrietig over is en gaat drinken om het weg te stoppen. Ben ik de klootzak?


r/Relaties • • 5d ago

Advies gezocht Eindelijk de deur dichtgedaan na weken van vage signalen en last-minute afzeggingen en het voelt goed zo

15 Upvotes

De afgelopen weken zat ik in een ontzettend verwarrende situatie met iemand die ik aan het daten was. Wat het extra ongemakkelijk maakte, is dat we ook een zakelijk lijntje hebben lopen omdat hij binnenkort mogelijk als stukadoor bij mij aan de slag gaat.

In het begin was het heel leuk en warm, maar al snel werd hij ontzettend wisselvallig. Hij zegde meerdere keren op het allerlaatste moment af, reageerde soms pas dagen later en bleef heel vaag in zijn communicatie. Ik merkte dat ik mezelf helemaal kwijtraakte in het proberen te begrijpen van zijn gedrag, terwijl ik me er vooral verdrietig en onzeker door voelde.

Toen ik afstand nam om mezelf te beschermen, stuurde hij ineens dat hij het graag wilde uitpraten, dat hij me miste en dat hij nooit de bedoeling had gehad om afstand te nemen. Ik dacht even: oké, misschien valt het mee en heeft hij gewoon een drukke week. Maar vervolgens zegde hij weer op het laatste moment af voor het gesprek dat hij zelf had voorgesteld.

Ik heb toen nog één keer gevraagd waar ik nu eigenlijk aan toe was. Zijn uitleg was dat hij midden in grote toekomstplannen zit, hij is namelijk serieus bezig om mogelijk over twee jaar naar het buitenland te verhuizen, en dat hij daardoor zijn hoofd er niet bij heeft, tijd tekortkomt en zichzelf ook probeert te beschermen. En dat het allemaal niets met mij te maken had.

Eerst voelde ik vooral verdriet, en daarna werd ik eerlijk gezegd best boos over hoe onzorgvuldig hij met mijn tijd en gevoelens is omgegaan. Maar in plaats van een hele lap tekst terug te sturen of hem verwijten te maken, heb ik het heel kort en vriendelijk gehouden. Ik heb gezegd dat ik het begreep en heb hem gewoon veel succes gewenst met zijn plannen.

En heel eerlijk? Ik ben zo blij dat ik het zo heb afgesloten. Geen drama, niet smeken om aandacht, en ook zakelijk gezien de sfeer niet verpest voor als hij straks eventueel nog komt klussen. Ik heb de deur op mijn eigen voorwaarden dichtgedaan.

Voor iedereen die nu in een situatie zit waarin iemand wel zegt dat hij/zij je mist, maar de daden het tegenovergestelde laten zien: kies voor je eigen rust. Het is goed zo. Het bizarre is dat zijn moeder alles op socials liked - alsof er niks aan de hand is.

Hebben jullie ooit een situatie op zo'n rustige manier afgesloten terwijl je eigenlijk boos was? Hoe voelde dat achteraf?

Trouwens hij doet zijn werk wel echt goed. Maar ik denk dat het beter is om het zakelijke lijntje ook door te knippen?


r/Relaties • • 5d ago

Advies gezocht Gemis van een relatie en eenzaam voelen 😔

14 Upvotes

Vandaag even grote dip. Weet het, gaat voorbij, lang niet meer zo diepe crisis als verleden. Maar ja december komt, en ik mis zo de verbinding in leven. Het gevoel dat niet echt iemand mij echt heel hard nodig heeft. Als ik niemand app, zal ook mij niemand appen.

En ja daar zal ik ook te veel fouten en te hard zijn geweest in verleden. En ik vul het op met mooie reizen, concerten en uitjes. Maar zeker bij concerten komt dan ook vaak: geniet van dit moment dat je met geliefden bent, pak ze vast etc. En dan sta ik daar als enige alleen.

En ja sinterklaas, kerst en oud & nieuw zijn dan mega confronterend. Het is knokken om ergens aan te schuiven, of knokken om het in eentje leuk genoeg te vinden. Het gaat allemaal voorbij, maar het doet pijn dat dit nooit echt beter is geworden en is gelukt voor mij.


r/Relaties • • 5d ago

Overig Is er bij jullie ook altijd een winnaar en verliezer bij discussies?

4 Upvotes

Hi!

Iets waar ik al tijden tegen aanloop en eigenlijk sinds kort pas besef. Als er bij ons een discussie is, onafhankelijk van hoe groot of klein het onderwerpen, dan moet er altijd een 'winnaar' zijn voordat we verder gaan met onze dag. Meestal in de vorm van dat 1 van ons zegt 'je hebt gelijk'.

Hoe is dat bij jullie? Hebben jullie altijd civiele discussies met een einde waar beide tevreden mee zijn? Of moet er altijd 1 iemand 'winnen'?


r/Relaties • • 5d ago

Advies gezocht M48 Hoe beginnen met daten als je dat nooit gedaan hebt

1 Upvotes

Zoals de titel zegt, ik ben M48 en ik ben samen met mijn eerste vriendin, ik heb dus nooit gedate. Zij is echter overduidelijk narcistisch en daarom wil ik ervan weg. Of ik er wel van weg wil en waarom juist gaan we hier niet over discussiëren, dat besluit staat echt wel vast. Ik wil het hier hebben over het feit dat ik echt niet weet hoe ik moet daten. Als ik een vrouw ontmoet en het gesprek zelf is niet het probleem, daar heb ik geen schrik voor en dat komt wel goed. Hoe maak ik een profiel aan, wat schrijf je daar, wat soort van foto’s zet ik daar op, wat geef je al prijs en wat nog niet. Want hoe je het ook draait of keert, die eerste indruk op een dating app of iets anders is als een soort van CV bij solliciteren. Daar heb ik dus totaal geen idee van. Daar kan ik wel wat hulp bij gebruiken. Iemand ideetjes en tips?


r/Relaties • • 5d ago

Advies gezocht Honeymoon fase - hoelang?

1 Upvotes

Hoelang duurde/duurt voor jullie de 'honeymoon' fase? Ik merk om mij heen dat dit zo erg kan verschillen. Heb nu bijvoorbeeld een vriendin die voor het eerst een relatie heeft, en volop op een roze wolk zit, maar nu zie ik haar, na 10 maanden, nog steeds max 1x per maand, terwijl dit voorheen minstens 1x per week was, ze is altijd met hem! Wil haar ook niet 'confronteren' en van de roze wolk afhalen, want ze is volgens mij heel gelukkig, maar ik mis haar wel...


r/Relaties • • 6d ago

Overig Gemis of niet, nog nooit een relatie gehad.

8 Upvotes

Ik (M) heb nog nooit een relatie of überhaupt iets met een vrouw of man gedaan buiten vriendschappelijke dingen.
Ik word (ouder) en ben zelfs jarig vandaag, niemand is er, op familie na gelukkig. Ik heb steeds meer het gevoel dat ik iets of iemand mis.
Als ik mijn vrienden en vriendinnen nu allemaal een relatie zie hebben begin ik mij toch wat eenzamer te voelen, het gevoel dat is iets mis, en tegelijk ook een soort schaamte, schaamte dat ik nog nooit een vriendin heb gehad, een zoen heb gegeven of gekregen.
Ik heb ook niet een al te best zelfbeeld (mede mogelijk gemaakt door een depressie en andere dingen).
Ik wil dit er gewoon even uit hebben, tegen iets of iemand die ik niet ken.


r/Relaties • • 6d ago

Advies gezocht Ik heb tot toe relaties allemaal als nutteloos ervaren. Behalve met mn soulmate.

0 Upvotes

Hoi allen!
Ik heb een hele fijne relatie met mijn soulmate en ben al jaren in therapie om te herstellen van mijn jeugdtrauma door emotioneel onbeschikbare ouders.

Wat mij momenteel opvalt, is dat veel vriendschappen en contacten om mij heen zo leeg en oppervlakkig aanvoelen. Mensen praten vooral over zichzelf, luisteren slecht, zijn jaloers, roddelen of praten elkaar alleen maar na. Zelfs binnen mijn familie merk ik veel misgunnen. Dit geeft mij een eenzaam en leeg gevoel. Het is zo vermoeiend om steeds op je woorden te moeten letten en zo weinig mensen tegen te komen die oprechte interesse tonen of eens doorvragen. Ik heb het gevoel dat ik niets aan deze contacten heb, omdat ze alleen maar zenden. Hopelijk is dit slechts een fase nu ik zelf uit die ongezonde patronen stap.

Momenteel heb ik geen echte vrienden; we hebben alleen een groep kennissen die we van verjaardag tot verjaardag zien (zo’n twintig keer per jaar). Zelfs de contacten met mijn schoonfamilie voelen, op een enkeling na, vooral als een verplichting zonder enige emotionele waarde. Ik voel de klik gewoon niet.
Ik hoop ontzettend dat ik mij op een dag weer helemaal goed voel, echt opensta om te ontvangen en oprechte, wederkerige relaties kan opbouwen. Is dit mogelijk, en wat is hiervoor nodig?
P.S. Ik heb zelf psychologie gestudeerd en heb al veel aan mijn therapie gehad, maar op dit vlak loop ik nu gewoon vast. Alle eerlijke feedback, ervaringen en ook opbouwende kritiek zijn meer dan welkom. Vuur maar los!


r/Relaties • • 6d ago

Advies gezocht Ervaringen met voorlopige voorzieningen (VV) bij scheiding: woning, alimentatie en kinderen

0 Upvotes

Hoi allemaal,
Ik zit midden in een scheiding en ben benieuwd naar ervaringen met voorlopige voorzieningen (VV), vooral hoe rechters in de praktijk beslissen.

Onze situatie:
Twee kinderen van 12 en 6 jaar.
We wonen nog samen in onze koopwoning.
Beide ouders werken en zijn actief betrokken bij de dagelijkse zorg. Ik werk grotendeels thuis, vlak bij de scholen en activiteiten van de kinderen.
We hebben allebei een buitenlandse achtergrond, maar zijn Nederlanders. Geen familie in de buurt (dichtstbijzijnde woont 100 km verderop).
Ex verdient € 3.500 netto (32 uur), ik € 5.600 netto plus variabele commissies en RSU’s (aandelen werkgever).
We willen in principe een 50/50-zorgregeling.

Mijn vragen:

  1. Alimentatie en RSU’s: Hoe berekenen rechters tijdelijke KA/PA als een groot deel van het inkomen variabel is? RSU’s vesten periodiek, fluctueren sterk in waarde en toekomstige vesting is afhankelijk van het dienstverband. Wordt gekeken naar het actuele inkomen of vooral naar eerdere jaaropgaven?

  2. Exclusief gebruik woning: Hoe bepalen rechters wie in de woning mag blijven als beide ouders evenveel betrokken zijn, geen familie in de buurt hebben en vervangende woonruimte moeilijk te vinden is?

  3. Emotionele onveiligheid: Er is geen sprake van fysiek geweld of structurele heftige ruzies. Mijn ex stelt echter dat de thuissituatie emotioneel onveilig is voor de kinderen. Hoe kritisch toetsen rechters zulke beschuldigingen? Is concrete onderbouwing nodig?

  4. Hypotheek en woonlasten: Onze hypotheek is € 2.450 per maand. Kan mijn ex bij exclusief gebruik verzoeken dat ik de volledige hypotheek blijf betalen, terwijl ik ook eigen woonlasten en eventueel alimentatie moet betalen? Hoe zit het met een gebruiksvergoeding?

  5. Provocaties en escalaties: Mijn ex maakt regelmatig provocerende opmerkingen en betrekt soms de kinderen bij negatieve opmerkingen over mij. Ik probeer discussies te vermijden en alles schriftelijk vast te leggen. Hoe gaan anderen hiermee om zonder de situatie verder te laten escaleren? En hoe kijken rechters naar dit gedrag?
    Mijn grootste zorg is dat een tijdelijke beslissing mijn band met de kinderen en de haalbaarheid van 50/50 co-ouderschap beïnvloedt.

Ik heb een eigen advocaat, maar hoor graag praktijkervaringen van mensen die een VV-procedure hebben meegemaakt, of van familierechtjuristen.
Alvast bedankt!


r/Relaties • • 6d ago

Advies gezocht Daten met schoonzus?

0 Upvotes

Heyy, ik ben 26 jaar en ben al 8 jaar met mijn vriendin. Heel blij en gelukkig. Maar zoals bij anderen denk ik dat er altijd wel een fantasie is van de schoonzus? Zoals in mijn geval een mooie blonde slanke schoonzus van 23 jaar. Altijd heel vriendelijk en lachs naar mij toe. Knappe dame en altijd heel mooi gekleed. Ze geeft me wel aandacht waardoor ik denk oke er kan meer inzitten? Ik denk eraan om haar eens mee te vragen naar een voetbal match aangezien ze dat graag doet. Daar kan ik al beetje closer worden en misschien eens voorstellen om een andere keer nog iets samen te gaan doen? Wie weet kan ik het 3de afspraakje wel eens naar sauna gaan zodat het wat meer intiemer word? Natuurlijk wel altijd niet te opvallend. Wat denken jullie? Of zou ik haar eens erover aanspreken of proberen kussen op een afspraakje? Allz tips of verhalen van jullie zijn welkom!