Het valt me op dat het debat over mannelijkheid vaak over de uitersten gaat: de daders of de Andrew Tates. Maar ik ben vooral benieuwd naar de enorme middengroep: de mannen die wél deugen, maar door de angst om fout begrepen te worden eigenlijk niet meer weten hoe ze zich tegenover vrouwen moeten gedragen.
Ik doe hier onderzoek naar voor een mogelijke documentaire. Ik zie een generatie mannen die handelt uit een soort morele verlamming en hun gedrag extreem aanpast uit voorzorg. Denk aan mannen die geen move meer durven maken bij het daten, aan de andere kant van de straat gaan lopen om niet als 'enge man' gezien te worden, of zelfs gasten die voor de zekerheid expliciete consent opnemen op hun telefoon voor de seks om het achteraf maar duidelijk te hebben.
Het is geen slachtofferrol, maar een realiteit waarin de angst voor een verkeerde interpretatie of een valse beschuldiging soms groter is geworden dan het verlangen naar verbinding. Je voelt dat je je constant moet verontschuldigen voor je bestaan als man.
Ik zoek mensen (vooral mannen, maar ook vrouwen die dit zien gebeuren) die dit herkennen en hun verhaal of visie willen delen. Hoe navigeer je door de wereld als je het gevoel hebt dat elke handeling onder een vergrootglas ligt?
Heb je zin om hier eens informeel en anoniem over te babbelen voor mijn research? Stuur me een DM, ik hoor heel graag hoe jullie dit ervaren.