Με αφορμή όσα είπε ο Μητσοτάκης στη Σύνοδο του Δουβλίνου στις 13 Νοεμβρίου, ότι δηλαδή οι θυσίες του ελληνικού λαού έφεραν το «στρατηγικό πλεονέκτημα» και την ανάπτυξη της χώρας, αναρωτιέμαι αν τελικά όλοι κάνουμε τις ίδιες θυσίες.
Από τη μία οι κερδοφόρες εταιρείες λένε ότι βάζουν πλάτη πληρώνοντας έκτακτες εισφορές αλληλεγγύης (όπως στα διυλιστήρια ή την ενέργεια), μεγάλο ποσοστό των συνολικών φόρων του κράτους, υψηλές εργοδοτικές εισφορές, ρίσκο επενδύσεων και διάφορες χορηγίες στις οποίες κερδίζουν έκπτωση φόρου, την ώρα που απολαμβάνουν 22% φορολογία κερδών, 5% στα μερίσματα,φοροαπαλλαγές και επιδότηση ρεύματος.
Από την άλλη η καθημερινότητα για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους δεν βγαίνει:
Ακρίβεια, ενοίκια και χαμηλό αφορολόγητο: Τα ενοίκια έχουν ξεφύγει και τρώνε πλέον τον μισό μισθό, το σούπερ μάρκετ έχει γίνει πονοκέφαλος, ενώ αν σου τύχει μια ζημιά στο σπίτι ή στο αμάξι, τα υλικά και τα εργατικά κοστίζουν πολλαπλάσια. Την ίδια ώρα, το αφορολόγητο μένει καθηλωμένο στα 8.633€ για όσους δεν έχουν παιδιά (από το 2016) και ανεβαίνει μόλις στα 10.000€ με 1 παιδί ή 11.375€ με 2 παιδιά, οπότε όποια αύξηση παίρνεις εξανεμίζεται.
Εργασιακή ανασφάλεια, τριετίες και έλλειψη προστασίας: Χιλιάδες συμβασιούχοι ζουν σε ομηρία περιμένοντας την επόμενη ανανέωση, ενώ οι εργαζόμενοι περιμένουν να δουν πότε θα πάρουν ουσιαστικά τις τριετίες τους — αφού χάθηκαν 12 χρόνια (2012–2023) και πλέον ο εργοδότης μπορεί να τις συμψηφίζει αν παίρνεις έστω και λίγα ευρώ πάνω από τον βασικό. Παράλληλα, αν σταματήσει να σε πληρώνει, δεν σου κολλάει ένσημα ή συμβεί ένα εργατικό ατύχημα, οι έλεγχοι υπολειτουργούν και τα δικαστήρια στην πράξη δεν σε προστατεύουν.
Παράλογα στην πρόνοια: Αν αρρωστήσεις, χάνεις την προσαύξηση τέκνου (10%) από τον ΕΦΚΑ επειδή το παιδί είναι ασφαλισμένο στον άλλο γονέα. Το ίδιο αδιέξοδο ισχύει και όταν είναι και οι δύο γονείς άνεργοι.
Δημογραφικό: Μέσα σε όλη αυτή την ανασφάλεια, η Ελλάδα είναι στις τελευταίες θέσεις παγκοσμίως στις γεννήσεις και στην 5η χειρότερη θέση στην αναλογία θανάτων-γεννήσεων (1,86 θάνατοι ανά γέννηση, με 65.618 γεννήσεις έναντι 121.841 θανάτων το 2025), δίπλα στην εμπόλεμη Ουκρανία — χωρίς να έχουμε πόλεμο.
Πώς γίνεται να μιλάμε για κοινές θυσίες όταν οι χαμηλόμισθοι (από 450–600€ της μερικής απασχόλησης μέχρι τα 1.000€ καθαρά) και οι χαμηλοσυνταξιούχοι (400–800€) παλεύουν για τα βασικά,την ώρα που οι μεγάλοι όμιλοι και μεγάλες επιχειρήσεις καταγράφουν ρεκόρ κερδών;