Hoii
Ik (f26) ben op mijn 24ste gediagnosticeerd met adhd/add. De diagnose was in het begin vooral een opluchting: ik ben niet stuk, maar werk gewoon net even anders. Maar nu, na een tijdje merk ik dat ik op momenten heel verdrietig en boos kan zijn over de late diagnose. Ik denk dat sommigen hier dit wel zullen herkennen?
Als kind heb ik me vaak anders gevoeld dan de rest, maar kon nooit goed bepalen waarom. Op de basisschool wilden de meisjes in mijn klas soms niet afspreken omdat ze vonden dat ik te druk was. Ik knoeide veel met knutsels, maakte spullen (van mij maar ook van anderen) kapot en raakte vaak dingen kwijt.
Op de middelbare school voelde het alsof ik verdronk in mijn schoolwerk, terwijl het bij mijn vriendinnen zo makkelijk leek te gaan. Ik had vaak mijn huiswerk niet af. Ik kreeg vaak te horen dat ik lui was, niet wilde, slordig was, niet oplette of gewoon niet genoeg mijn best deed. Er was in de brugklas een docent die aan de bel trok, omdat ze wel doorhad dat er iets met mij aan de hand was. Zij dacht aan faalangst of dyslexie. Toen die twee werden uitgesloten, is er helaas niet verder gezocht.
In de klas van mijn broertje werd ik door een docent die mij eerder ook les had gegeven, gebruikt als voorbeeld van hoe het niet moest. Ik schaam me soms nog steeds over dat dit het beeld is dat ik van mezelf heb gecreëerd bij mijn leerkrachten en klasgenoten.
Ik ben vooral verdrietig dat ik me zo lang anders heb gevoeld en niemand mij echt leek te zien. Of dat ik zelf niet eerder aan de bel heb getrokken, maar ik wist ook niet goed wat ik dan moest zeggen. Ik kan soms ook echt verdrietig of boos worden van de gedachte aan waar ik nu had kunnen staan als ik eerder hulp had gekregen. Hoe had mijn leven er dan nu uitgezien?
Ik weet dat ik het verleden niet kan veranderen en dat het is wat het is, maar ik vind het moeilijk om dit een plekje te geven.
Hebben jullie tips om hiermee om te gaan?